Info Suriname

In 1492 ontdekte de Spanjaarden de Guyana’s. Echter duurde het tot medio 1600 voor de eerste handelsposten werden gesticht. De werkelijke kolonialisatie van Suriname, begon in 1651, toen de Engelse gouverneur, Francis Willougby vanuit Barbados, suikerplanters naar Suriname stuurde om plantages te stichten en te bewerken.

In 1665, toen de staten van Zeeland de Engelse verdreven uit het voormalige Brits Guyana en Suriname, kwam er een einde aan de eerste Britse kolonialisatie. Tijdens de vredesonderhandelingen die volgden, werd besloten dat Suriname zou worden geruild voor Nieuw Amsterdam, het huidige New York. Na een machtsstrijd in Europa tussen Engeland, Frankrijk en de republiek der Nederlanden, kwam Suriname weer voor een korte periode in de handen van de Britten. Na de nederlaag van Napoleon in 1813 en de hierop volgende vredesonderhandelingen, werd Suriname door de Britten weer teruggeven aan de Nederlanders. De kolonialisatie van Suriname heeft geduurd tot de onafhankelijke in 1975.

De aanvoer van Afrikaanse slaven, door de West Indische compagnie, verdiende geen schoonheidsprijs. In 1863 werd door Nederland, als één van de laatste landen, de slavernij afgeschaft. Contractarbeiders uit diverse delen van de wereld werden naar Suriname gehaald om op de plantages te werken. Hier ligt dan ook de basis van de huidige multiculturele Surinaamse samenleving

In 1975 werd Suriname onafhankelijk en werd de republiek Suriname een feit. Veel Surinamers waren het hier niet mee eens en vertrokken met hun Nederlands paspoort naar Nederland om daar een bestaan op te bouwen. Zo kan het zijn dat vandaag de dag 40% van de Surinaamse bevolking in Nederland woont. Nederland wordt door een groot aantal van de achtergebleven Surinamers nog steeds gezien als het beloofde land. Weer andere beschouwen de Nederlandse Surinamers als landgenoten die hun land bij de opbouw als zelfstandige republiek in de steek hebben gelaten.

De periode na de onafhankelijkheid is er één van vallen en opstaan geweest. In 1980 wordt door een aantal onderofficieren van het Surinaamse nationale leger, onder leiding van Desi Bouterse een militaire coup geleegd. In eerste instantie was deze coup voor veel Surinamers een opluchting, eindelijk dacht men van de corrupte ambtenaren en politici af te zijn. Echter door de ondemocratische regering wijze van Bouterse wakkerde het verzet tegen zijn beleid meer en meer aan. Na het bezoek van Maurice Bishop, de toenmalige politiek leider van Grenada op 8 december 1982, werden 15 tegenstanders van het militair regiem in Fort Zeelandia geëxecuteerd. Na de december moorden, trad het kabinet af en stopte Nederland met het betalen van ontwikkelingsgelden. De ontevredenheid over het gevoerde beleid van het leger nam toe. Vanuit het binnenland werd door het Junglecommando, onder leiding van een voormalige lijfwacht van Bouterse(Ronny Brunswijk), het nationale leger onder druk gezet. De binnenlandse oorlog speelde zich voornamelijk af rond de bauxietmijnen en Marrondorpen in Oost-Suriname. Veel van de Marrons zijn in deze periode gevlucht naar Frans Guyana.

Mede door dit verzet werden er in 1987 democratische verkiezingen gehouden. De door Bouterse opgerichte Nationaal Democratische Partij(NDP) verliest deze verkiezingen van het Nieuw Democratisch Front(NDF). De invloed van legerleider Bouterse blijft echter groot. Gesteund door de indianen ontstaat er wederom onrust in het binnenland en nemen de indianen afstand van de zittende regering. Kerstavond 1990 neemt het nationale leger met de zogenaamde telefoon coup weer de macht over. Met één telefoontje wordt de zittende regering naar huis gestuurd.

Tijdens de verkiezingen in 1991 wint de NDP van Bouterse, 12 van de 51 zetels in de nationale assemblee (2e kamer in Nederland). Het nieuw Front een samenbundeling van partijen blijft de grootse partij. Ronald Venitiaan, voormalig minister van onderwijs, wordt president van de Republiek Suriname. Hierna volgt een periode van economische wederopbouw. Na de verkiezingen van 1996 wint de NDP van Bouterse de verkiezingen en Jules Wijdenbosch wordt president van Suriname. Lang heeft hij niet mogen regeren, nadat het volk, door stakingen hun ongenoegen had kenbaar gemaakt, schrijft Bosje overtuigd van zijn populariteit nieuwe verkiezingen uit. Het “Nieuw Front” wint deze en Venitiaan wordt wederom de president van Suriname. Ook in 2005 wint het “Nieuw Front” en Venitiaan begint aan zijn derde ambtsperiode als president van de republiek Suriname.

De onafhankelijkheid van Suriname in 1975 was meer een actie van Nederland dan Suriname zelf. Veel Surinamers waren van mening, dat het land verbonden moest blijven aan het koninkrijk der Nederlanden. Echter de toenmalige minister president van Nederland Joop den Uil en minister Jan Pronk hebben de onafhankelijkheid van Suriname in een versneld tempo gestalte gegeven. De ruim 300 jaar koloniale invloed van Nederland kwam hiermee ten einde. Echter tot de dag van vandaag is deze invloed merkbaar in Suriname. Zoals eerder genoemd zijn veel Surinamers na de onafhankelijkheid naar Nederland Vertrokken. Door deze uittocht verloor de jonge republiek veel van zijn hoger opgeleide kader.

Augustus 2010 het nieuw front verliest de verkiezingen, de mega combinatie van Bouterse wordt de grootste politieke partij van Suriname. Door het overstappen van de A-combinatie van het Ronny Brunswijk en de VHP van Soemohardjo lukt het Bouterse om een regering te vormen en gekozen te worden tot president van Suriname. Wat dit voor de toekomst van Suriname betekend is nog te prematuur om vast te stellen, de toekomst zal dit uit wijzen. Een feit is dat de diplomatieke betrekkingen met Nederland terug gebracht zijn tot zakelijk niveau.